Blisko Brandenburger Tor

15 października 2006 roku młodzież z Kielc, z Torunia, z Bydgoszczy, z Katowic i z innych miejsc Polski spotkała się w Berlinie z młodzieżą niemiecką i francuską. Wzieli oni razem udział w ,,dialogu pokoleń” pod hasłem ,,Kto jeszcze ma marzenia?”. Ich partnerami w dialogu byli dorośli zaangażowani w sprawy społeczne i mogący podejmować ważne decyzje. Razem z nimi szukali nowych sposobów współpracy z młodzieżą, aby tworzyć bardziej sprawiedliwy świat, który zapewni przyszłość wszystkim. Spotkanie przewidziane było w programie obchodów międzynarodowego dnia w Niemczech.Było ono organizowane przez Haus Neudorf (www.hausneudorf.de) - projekt związany z Ruchem ATD Czwarty Świat.

Spotkanie w Berlinie

Poniżej znajdą państwo wprowadzenie do tego spotkania, przygotowane przez delegację młodych ludzi :

Berlin, 15 października 2006

Szanowni Państwo!

Pozwólcie, że moje przywitanie rozpocznę od przytoczenia zdarzenia, które miało miejsce tuż po spotkaniu przygotowującym polską młodzież do uczestnictwa w dzisiejszej uroczystości. Po zakończonym spotkaniu, tuż przed odjazdem do domu spotkałam się z moim kolegą. Dowiedziawszy się, że brałam udział w spotkaniu poprzedzającym konferencję organizowaną z okazji obchodów Światowego Dnia Sprzeciwu Wobec Nędzy zapytał tylko, ile ta impreza będzie kosztowała, o nic więcej. I w ten sposób uciął temat. Czym było owo ironicznie brzmiące pytanie? Odzwierciedleniem skrajnego pragmatyzmu, wyrazem obojętności, niemocy, czy może pożałowaniem nad idealistami. Nie wiem, rozmyślam nad tym...

Znam jednak doskonale powody, dla których my, młodzi z nieskrywanym entuzjazmem przyjęliśmy zaproszenie na dzisiejszą konferencję. Przyjechaliśmy tu po to, by dać wyraz naszemu sprzeciwu wobec instytucjonalizacji ubóstwa i innych współczesnych tragedii. Chcemy być odpowiedzialni za swoje życie i stać się architektami XXI wieku.

Postulujemy, by narzędziem kształtującym współczesny świat był dialog. Dialog nie tylko na płaszczyźnie prywatnej, w obrębie rodzinnego kręgu, ale i na arenie międzynarodowej; wśród bogatych i biednych, młodych i starszych. Stoimy na stanowisku, że najważniejszym jest uwrażliwianie na drugiego człowieka, od najmłodszych zaczynając na staruszkach kończąc. Uzmysławianie, że każdy bez względu na to kim jest ma się czym dzielić i jest niedoskonały na tyle, by przez całe życie uczyć się od innych. Dlatego i my chcielibyśmy zabrać głos w dyskusji, podzielić się z Panstwem naszymi życiowymi doświadczeniami, przedstawić nasz punkt wiedzenia, jednocześnie ufając, że Państwo zechcą odpowiedzieć tym samym. Wierzymy, że mozaika głosów osób pochodzących z różnych krajów, pokolen i grup społecznych, bedzie dla nas wzbogacajace i inspirujace.

Dzis, gdy ciężko bywa każdemu z nas, zdaje się, że tylko solidarne działanie może być remedium na bolączki dnia powszedniego Chcielibyśmy powiedzieć Państwu, że tkwi w nas bardzo silne przekonanie, że mimo kultu indywidualizmu, ludzie mają wewnętrzną potrzebę włączania się w różne przedsięwzięcia. Bombardowani obrazkami hedonistycznego świata z wygody odwracamy wzrok od tych, którzy nie pasują do jego ram. Ram, przeznaczonych dla garstki szczęśliwców...W naszym odczuciu sposobem na odfałszowywanie rzeczywistości nie muszą być moralizatorskie kazania, ale zwyczajne spotkania z drugim człowiekiem. Świetną okazją ku temu są wymiany młodzieżowe. Wymiany, które sa przestrzenia do wzajemnego spotkania i wymiany mysli. Ku naszemu smutkowi, dostępne są one tylko nielicznym. My jednak mielismy szczescie brac w nich udzial, czego owocem jest nasza obecnosc tutaj i mozliwosc podjecia dialogu z Panstwem.

Swiadomi otaczajcych nas tragedii: biedy, bezrobocia, samotnosci i braku nadziei chicelibysmy zjednoczyc sie w trudzie ulepszania swiata; pracy, która wymaga nakładów sił przynoszacych efekty często dopiero po latach. Gdyby ktoś z Państwa zaczął kiedyś wątpić w jej sens, to chcielibyśmy już na zapas tchnąć w Was ducha optymizmu i powiedzieć, że my, młodzi, nawet gdybyśmy mieli zostać okrzyknięci Don Kichotami XXI wieku, nie zamierzamy biernie przyglądać tragediom dnia codziennego, które już tak bardzo nam spowszedniały, że gotowi jesteśmy przyjąć je za nieodłączny komponent naszego życia. Wszystkim z Państwa, którzy pomyśleli właśnie o młodzieńczym idealizmie, może nawet pobłażliwie uśmiechnęli się do siebie, chcemy powiedzieć, że jesteśmy przekonani o wartości ludzkiego życia, i widzimy sens tej walki... I będziemy działać dalej, jak ta kropla drążąca skałę, nie swą siłą lecz częstością spadania. Chcemy walczyć o ideały, wartości i piękne życie będące nie utopiami, lecz wartościami, które są fundamentami naszego życia. Chcemy zacząć od siebie i swoim życiem dawać świadectwo...

Pozwólcie Państwo że na zakończenie jeszcze raz podkreślę, iż czujemy się zaszczyceni możliwością współtworzenia dzisiejszego spotkania, gdyż czujemy, że jesteśmy częścią czegoś wielkiego.

Dziękuję.

Kontakt : atd-warszawa@atd-fourthworld.org - www.atd.org.pl